Τον δημοσιογράφο τον κάνουν οι πηγές του, οι γνωριμίες που βγάζουν ειδήσεις για τις οποίες ενδιαφέρονται οι αναγνώστες. Μια τέτοια πολύτιμη πηγή ήταν για την τότε κοινοβουλευτική ρεπόρτερ ο Ευάγγελος Αβέρωφ. Ποτέ δεν αρνιόταν να βγει στο τηλέφωνο, συνήθως το σήκωνε ο ίδιος και μιλούσε με τους δημοσιογράφους για όλα τα θέματα και όχι μόνο τα καυτά πολιτικά. Μια Παρασκευή μίλησε πριν μπει στο χειρουργείο – για μια εγχείρηση ρουτίνας, όπως είχαν πει οι γιατροί. «Την άλλη Παρασκευή, Θεού θέλοντος, θα σου δώσω είδηση. Γράφω κάτι καινούργιο» μου είπε. Οπως και έγινε. Μιλώντας βραχνά, με μεγάλη δυσκολία είπε πως θα γράψει για «το αμπέλι του φτωχού Αγίου»... Το ’χαμε πολλές φορές επισκεφθεί στα ταξίδια - προσκυνήματα στο Μέτσοβο, καθώς και στα εγκαίνια της Πινακοθήκης που τώρα έχει το όνομά του «Πινακοθήκη Ευαγγέλου Αβέρωφ». Τα 20 χρόνια της γιορτάσαμε πέρυσι, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Καρόλου Παπούλια, που μίλησε με θερμά λόγια για τον συντοπίτη του, Ηπειρώτη οραματιστή και ευπατρίδη Αβέρωφ. Με συγκίνηση ξαναθυμήθηκα αυτή την τηλεφωνική επικοινωνία που έμελλε να είναι από τις τελευταίες, διαβάζοντας στο βιβλίο «Με λογισμό και όνειρο» του Αβέρωφ τον πρόλογο που γράφει η άξια διάδοχός του, πρόεδρος του Ιδρύματος Ευαγγέλου Αβέρωφ και της Πινακοθήκης, κόρη του κ. Τατιάνα Αβέρωφ - Ιωάννου, συγγραφέας και η ίδια με μεστό ταλέντο και αγάπη στα ανθρώπινα. «Το πρώτο κείμενο “Το αμπέλι του φτωχού Αγίου” άρχισε να γράφεται τον Αύγουστο του 1989», σημειώνει. «Η ανάρρωσή του ήταν ικανοποιητική, από ιατρικής απόψεως. Και όμως κόντευε να κλείσει δύο μήνες στο νοσοκομείο και ακόμη ούτε να μιλήσει καλά καλά δεν μπορούσε... Ωσπου είπε, σε τόνο αποφασιστικής εντολής “φέρε χαρτί και μολύβι...”. Και άρχισε να υπαγορεύει... “Το αμπέλι του φτωχού Αγίου” διηγείται την ιστορία της δημιουργίας του κρασιού “Κατώγι”» – γράφει η Τατιάνα. «Φτιαγμένο από κλήματα γαλλικά, φυτεμένα στις άγονες πλαγιές των επιβλητικών βουνών του Μετσόβου, στην πλαγιά του Μοναστηριού του Αη Νικόλα, εκ Μετσόβου, το “Κατώγι” είναι κατ’ αρχήν ένα σύμβολο της σύνθεσης δύο αντίρροπων δυνάμεων που κάθε Ελληνας καλείται να πετύχει αν είναι να επιβιώσει ψυχολογικά και να δημιουργήσει: είναι το πάντρεμα της παράδοσης με την εξέλιξη, της συλλογικής κληρονομιάς με την ατομική αναζήτηση, του λογισμού με το όνειρο...». Ο στίχος του Σολωμού έδωσε τον τίτλο στο τελευταίο έργο του πολυγραφότατου συγγραφέα Ευάγγελου Αβέρωφ, που ήταν κτηνοτρόφος, τυροκόμος, καλλιεργητής, οινοποιός κι έβαζε στόχους που δεν σταματούσε αν δεν τους πετύχαινε.

«Ο ορισμός του κόκκινου»

Αυτό το κομψό βιβλιαράκι με τις τελευταίες σκέψεις σοφίας έχει κυκλοφορήσει από το Ιδρυμα Ε. Αβέρωφ από το 1991. Και φέτος, συνοδεύει τιμητικά ένα ρουμπινί πακέτο με συλλεκτικές φιάλες που κυκλοφόρησαν σε περιορισμένο αριθμό, για τον εορτασμό των 50 χρόνων (1989 - 2009) του κρασιού «Κατώγι Αβέρωφ» και που διατίθενται αποκλειστικά από το οινοποιείο «Κατώγι Αβέρωφ», που διευθύνει ο κ. Σωτήρης Ιωάννου. «Το πρώτο κρασί –βλέπουμε στη φωτογραφία– οινοποιείται στο κατώγι του σπιτιού της οικογένειας Αβέρωφ στο Μέτσοβο και φέρει το όνομα «Κατώγι Μετσόβου», ο ίδιος ο Ευάγγελος Αβέρωφ σχεδιάζει την ετικέτα του κρασιού σε ένα επιστολόχαρτο του πολιτικού του γραφείου! Τον είχε συνεπάρει η ιδέα «αμπέλι - οινοποιείο - εμφιαλωμένο κρασί»... Μας θύμισε τα παλιά το αναμνηστικό κείμενο που συνοδεύει το ερυθρό κρασί «Κατώγι Μετσόβου» από τα πρώτα αμπέλια Cabernet Sauvignon που τα ’βαλε στην Ελλάδα, στη διπλωματική του τσάντα, ο Ε. Αβέρωφ. Για να καταλήξει «Σήμερα μισό αιώνα μετά το “Κατώγι Αβέρωφ” είναι ο ορισμός του κόκκινου. Είναι το σύμβολο μιας ιδέας που έγινε πραγματικότητα». Μαζί με τα κείμενα τα γραμμένα στο νοσοκομείο είναι και παλαιότερα ανέκδοτα ποιήματά του. Γιορτές που είναι, ας τον θυμηθούμε και ως ποιητή...

Eλενη Mπιστικα